Park Narodowy Durmitor i kanion rzeki Tary.

Rzeka Tara płynie doliną o głębokości 1300 m. Jest to drugi najgłębszy przełom na świecie, zaraz po Wielkim Kanionie w Arizonie. Rzeka charakteryzuje się bardzo wartkim nurtem, pełnym uskoków, kaskad i wirów. Niektóre z nich bywają naprawdę bardzo niebezpieczne. Kanion ma 80 km długości i ciągnie się przez malownicze łąki oraz lasy.

Park obejmuje obszar o powierzchni 390 km2. Ze względu na zachwycający krajobraz, uformowany w wyniku zlodowacenia, w 1980 r. został wpisany na listę światowego dziedzictwa UNESCO. Nierówny płaskowyż pełen jest głębokich kanionów, górskich jezior, ośnieżonych szczytów, rzek znikających pod ziemią oraz źródeł wypływających wprost ze skał. Tereny parku otoczone są z trzech stron kanionami i masywami Durmitor, którego najwyższy szczyt ma wysokość 2552 m.

Wyróżniającą cechą tutejszego krajobrazu jest osiemnaście glacjalnych jezior, znanych jako Gorskie Oci (Górskie Oczy). Nigdzie indziej na świecie nie ma tylu wysokogórskich zbiorników na tak stosunkowo niewielkiej powierzchni. Najsłynniejsze jest Crno (Czarne Jezioro) położone na wysokości 1416 m. Składa się z dwóch jezior połączonych ze sobą wąskim kanałem i zasilane jest przez strumienie które latem zmieniają się w wodospad. Crno znajduje się w gęstym iglastym lesie co sprawia, ze jego wody mają intensywny zielono-niebieski kolor.

Tutejsze góry znane są ze znakomitych tras narciarskich i zróżnicowanych ścian wspinaczkowych. Dla odważnych na rzece Tarze organizowane są spływy tratwą.

Źródło: „501 najwspanialszych cudów natury”

Dolina Śmierci.

Dolina Śmierci to pełen skrajności obszar usytuowany w południowo-wschodniej Kalifornii. Mimo że sama nazwa sugeruje nieurodzajne, spustoszone miejsce, można tutaj znaleźć ponad 1000 gatunków roślin i mnóstwo zwierząt, które z powodzeniem zaadoptowały się w surowym środowisku. Większa część doliny zlokalizowana jest pomiędzy dwoma pasmami górskimi i leży poniżej poziomu morza. Obszar ten znany jako Badwater Basin, jest najniżej polożonym punktem w Północnej Ameryce.

Swój obecny kształt dolina zawdzięcza przemianom, jakie zachodziły w ciągu milionów lat. Kiedyś na jej terenach znajdowało się ciepłe, płytkie morze. Najstarsze skały w tym regionie mają ok. 1,7 miliarda lat, a góry wyznaczające granice doliny są historyczną formacją geologiczną. Dolina Śmierci to najgorętsze i najsuchsze miejsce w kraju. Latem temperatury w ciągu dnia dochodzą tutaj do 50 st. C. Tymczasem nocą potrafią w okresie zimowym spaść nawet poniżej 0 st. C.

Występuje tu bardzo mało opadów, ale kiedy już się pojawią, cała pustynia natychmiast rozkwita milionem dzikich kwiatów. Niezwykłość tego miejsca podkreślają także porośnięte lasami, ośnieżone szczyty gór, piaskowe wydmy, kamienista pustynia oraz liczne wąwozy.

Żyjące tutaj zwierzęta to zazwyczaj małe nocne ssaki. Większe gatunki takie jak puma, kojot czy owca kanadyjska zasiedlają obszary położone wyżej, gdzie znajduje się więcej wody i roślinności. Dolina jest także domem dla grzechotników, skorpionów i czarnych wdów. Jest to bez wątpienia bezlitosne i niegościnne miejsce, ale na swój sposób piękne. Do najpopularniejszych miejsc tego regionu należą Zabriskie Point i Dante's View, gdzie na tle unikatowego krajobrazu turyści mogą podziwiać wschody i zachody słońca oraz Artists Paette, kanion Marble i Zamek Scotty,ego.

Źródło: „501 najwspanialszych cudów natury”

Jeziora kraterowe, Karapinar.

Obszar wokół miasta Karapinar w środkowej Anatolii to pradawny krajobraz wulkaniczny, usiany tufowymi stożkami i kraterami. W lejach wygasłych wulkanów powstały liczne jeziora, w tym najsłynniejsze Aci Gölü (gorzkie jezioro) i Meke Gölü (uśmiechnięte jezioro). Obydwa stanowią ważne źródła wody dla tutejszego ptactwa.

Kaldera, w której powstało słone Meke Gölü, uformowała się miliony lat temu w wyniku potężnej erupcji, która spowodowała załamanie się wulkanu. Trzystumetrowy, tufowy stożek pośrodku krateru ukształtował się na skutek późniejszego wybuchu. Obwód kaldery wynosi 4 km, a jej głębokość dochodzi do 12 m.

W każdym zakątku Turcji można natknąć się na szklane amulety w błękitnym kolorze. Nazar Bancugu to chroniące przed złem oko proroka, a Meke Gölü jest jego swoistą wersją, opiekująca się całym krajem.

Geologiczna aktywność regionu, ze skłonnościami do trzęsień ziemi, od zamierzchłych czasów niepokoiła miejscową ludność Malowidła skalne w pobliżu Çatalhöyük

przedstawiają erupcję wulkanu, datowaną na 6200 r. p.n.e.

W okolicy nie ma ubitych tras, ale warto dojechać tu okrężna drogą.

Źródło: „501 najwspanialszych cudów natury”

Jezioro Garda

Garda jest gwiazdą pośród wszystkich jezior, słynących z wyrafinowanego piękna. Największe jezioro w kraju ma 370 km2 i 346 m głębokości. Jego spektakularny krajobraz jest pełen kolorów i kontrastów. Wydłużony kształt zbiornika powstał w dolinie morenowej, uformowanej w czasie zlodowacenia. Garda leży w pobliżu Alp, w połowie drogi między Wenecją a Mediolanem. Posiada wyjątkowo łagodny mikroklimat, który sprzyja rozwojowi zielonej roślinności. Jezioro działa jak kolektor słoneczny, gdzie ciepło zatrzymywane jest przez pobliskie szczyty.

Północna część Gardy jest węższa i otoczona górami, zdominowanymi przez Monte Baldo o wysokości

2078 m gdzie można wyjechać kolejką linową z miejscowości Malcesine. Strome wapienne skarpy pokryte lasami i pastwiskami, schodzą niemal wprost do jeziora. Tutejsze drogi i ścieżki wiją się przez odizolowane wioski, mijają stare zamki i zabytkowe kościoły, zbudowane na skalnych zboczach.
W kierunku południa klimat robi się bardziej śródziemnomorski. Szerokość jeziora dochodzi do 17 km, a krajobraz przyjmuje postać łagodnych wzgórz, porośniętych cyprysami, oleandrami i winoroślami.

W położonej na półwyspie miejscowości Sirmione, znajdują się gorące źródła,

urokliwe brukowe uliczki i XIII wieczny zamek.
Wyjątkową atrakcją turystyczną są także ruiny willi rzymskiego poety, Katullusa.

Na zachodnim wybrzeżu mieści się Brescia, znany wakacyjny kurort dla zamożnych. Jezioro Garda jest jednym z najważniejszych ośrodków żeglugi i windsurfingu w Europie.

Źródło: „501 najwspanialszych cudów natury”

Jezioro Asfaltowe

Ten osobliwy żart natury można podziwiać na południu Trynidadu. Pośród sielankowej, tropikalnej scenerii, gdzie zimorodki i kolibry fruwają między dzikimi owocowymi drzewami, a czaple brodzą między liliami wodnymi, unosi się niebywały smród. Pochodzi on z pobliskiego jeziora, to skutek wypływu naturalnego asfaltu na powierzchnię ziemi.

Nikt nie potrafi wyjaśnić, jak zbiornik ten został ukształtowany. Naukowcy twierdzą, że powstał on w skutek wyrzutów gazów i błota, być może podczas trzęsienia ziemi. Zalegająca płytko pod powierzchnią oleista emulsja, wydostała się na zewnątrz i stwardniała tworząc asfaltową skorupę. Niewielkie ilości substancji wciąż wydostają się spod ziemi, zagrażając okolicznym drogom i budynkom. Z drugiej strony asfalt ten jest wydobywany, przetwarzany i eksportowany jako znakomity materiał przemysłowy.

Jezioro asfaltowe jest wystarczająco twarde aby po nim chodzić. Niebezpieczna jest tylko niewielka część na środku zbiornika, zwana „matką jeziora”, która wciąga jak bagno. Jezioro jest wyżłobione przez koryta o głębokości 1,5 m, które wydzielają siarkę i gromadzą wodę deszczową. Ludzie regularnie się tutaj kąpią, wierząc, że to wyleczy ich reumatyzm. W asfalcie znaleziono wiele starożytnych artefaktów, łącznie z zębem mastodonta i drzewem sprzed 4000 lat.

Indianie wierzyli, że powstanie jeziora było karą z nieba. Członkowie lokalnego plemienia świętowali wielkie zwycięstwo, zjadając kolibry, mimo ze ptaki te były duchami ich przodków. Skrzydlaty bóg był tak wściekły, ze rozerwał ziemię i zatopił całą wioskę. Dla Indian, Jezioro Asfaltowe było symbolem pustki. Dla współczesnych mieszkańców tego regionu stanowi przede wszystkim źródło dochodu.

Źródło: „501 najwspanialszych cudów natury”

Park Narodowy Sagarmatha

Sagarmatha oznacza w sanskrycie „Matkę Wszechświata”. Taką nazwę w języku nepalskim nosi zarówno Mount Everest, jak i otaczający go park narodowy o powierzchni 1148 km2. Góry lodowce i głębokie doliny zdominowane są przez południową ścianę Everestu, który wznosi się na granicy z Tybetem. Sagarmatha o wysokości 8848 m to najwyższy szczyt na świecie, strzeżony przez sześć innych wierzchołków, mierzących ponad 6000 m. Wąwozy i nierówny teren w jego sąsiedztwie, nigdy nie znajdują się poniżej 2845 m.

Na niższych obszarach parku rosną jałowce, brzozy i olbrzymie jodły, a wiosną i w porze monsunów kwitną rododendrony. Chronione siedlisko zamieszkuje 118 gatunków ptaków, w tym kuropatnik nepalski i wieszczek. Do występujących tutaj ssaków należą piżmowce i tary himalajskie, a także szakale, łasice, kuny kangury i niedźwiedzie himalajskie. Od czasu do czasu można spotkać także panterę śnieżną i pandę małą.

Siedziba parku i centrum turystyczne mieszczą się w wiosce Namache Bazar, skupiającej społeczność Szerpów, która dominuje w e wschodnim Nepalu. Większość odwiedzających korzysta z tutejszego wejścia do parku (południowe wejście znajduje się na północ od Mondzo, jeden dzień wspinaczki od lądowiska w Lukli).Wystarczy przejść kilka kroków, zostawiając w tyle budynki Namache, żeby na własne oczy zobaczyć niesamowity górski krajobraz: grzbiety Lhotse, Nuptse, Cho Oyu, Thamserku i Ama Dablam, stojące w sąsiedztwie samego Mount Everest.

Źródło: „501 Najwspanialszych cudów natury”.

Ilulissat - lodowy fiord.

Na zachodnim wybrzeżu Grenlandii, 250 km na północ od koła podbiegunowego, znajduje się fiord Ilulissat. U jego nasady leży Sermeq Kujalleq, jeden z najaktywniejszych lodowców na świecie. Przemieszcza się z prędkością 19 m dziennie, co odpowiada 35 km3 lodu rocznie.

Kombinacja ogromnej pokrywy lodowej i szybko przemieszczającego się lodowca jest fenomenem obecnym wyłącznie w Grenlandii i na Antarktydzie. Ilulissat  daje naukowcom i turystom możliwość obejrzenia z bliska czoła lodowca, wrzynającego się w zamarznięty fiord. Widok skał, lodu i morza w akompaniamencie przeraźliwych dźwięków, wydobywanych przez przemieszczający się lodowiec, daje efekt zadziwiającego spektaklu natury. Ilulisat na tle zorzy polarnej jest zjawiskiem, które trzeba zobaczyć.

Błyszczący pokaz zielonych, żółtych i czerwonych świateł na atramentowym niebie jest czymś wyjątkowym. Latem, podczas polarnych nocy, warto wziąć udział w rejsie przez fiord, żeby zobaczyć ciepły blask słońca, odbijający się w wielkich lodowych bryłach. Podczas takiej wyjątkowej wycieczki nie sposób odmówić sobie także Martini z „prawdziwym lodem”.

Źródło: „501 najwspanialszych cudów natury”

Jezioro Turkana

Jezioro Turkana leży głównie na jałowych obszarach. Jest to największe jezioro alkaliczne na świecie. Zasilane jest przez trzy rzeki, ale nie ma żadnego odpływu. Poziom wody waha się w zależności od pory roku, tworząc stale zmieniający się krajobraz. Obszar należący do światowego dziedzictwa UNESCO, usytuowany we wschodniej części Wielkich Rowów Afrykańskich na północy Kenii, jest bogatym siedliskiem zwierząt. W pobliżu jeziora znajdują się wygasłe wulkany, a na jego powierzchni wulkaniczne wyspy.

Pierwszym Europejczykiem, który odkrył jezioro w 1888 r. był Richard Leakey. Pochodzący z Kenii, angielski paleontolog odnalazł w tym rejonie szkielet człowieka sprzed trzech milionów lat. Turyści przyjeżdżają tu, żeby podziwiać dzika przyrodę. Równiny wokół jeziora zamieszkują ssaki takie jak zebry, gazele, żyrafy, a także lwy i gepardy. Jezioro Turkana jak większość zbiorników wodnych Wielkich Rowów Afrykańskich, jest znaczącym siedliskiem ptaków. Najciekawszymi okazami są różowe flamingi, brodźce leśne i piskliwe, brzytwodzioby afrykańskie oraz kormoran białoszyi. Największą atrakcją jeziora są jednak krokodyle nilowe, które osiedliły się tu dawno temu, kiedy poziom wód jeziora był znacznie wyższy i sięgał Białego Nilu.

Jezioro Turkana o zielonkawej wodzie jest oddalone i trudno dostępne, ale koniecznie trzeba je zobaczyć.

Źródło:  „501 najwspanialszych cudów natury”

Alpy Berchtesgadeńskie.

 Park Narodowy Berchtesgaden leży w południowo-wschodniej Bawarii na granicy z Austrią. Jest to jedyny alpejski rezerwat w Niemczech. Słynie ze szlaków pieszych i wspinaczkowych Znajduje się w nim Watzmann, trzecia największa górą w kraju i Königsee, piękne glacjalne jezioro. Ściany dolin pokryte są gęstym lasem, poprzedzielanym głębokimi wąwozami, a u podnóży gór rozciągają się pola uprawne.

Königsee (Jezioro królów), jak sama nazwa wskazuje było popularne wśród królewskiej rodziny, a obecnie jest znanym ośrodkiem rekreacyjnym. Po jeziorze pływają wyłącznie łodzie o napędzie elektrycznym, dlatego woda pozostaje czysta. Jezioro zajmuje obszar o powierzchnie 5,2 km2 i leży w otoczeniu górskich szczytów. Do najpopularniejszych sportów wodnych w tym regionie należy kajakarstwo. Tuz nad taflą jeziora wyłania się Watzmann, uznany szczyt wśród doświadczonych alpinistów.

W 1990 r. park narodowy o powierzchni 210 km2 stał się częścią rezerwatu Biosfery UNESCO. Został wyróżniony ze względu na alpejski krajobraz. Zamieszkują tu m. in.  sępy płowe, orłosępy brodate, orły przednie, kozice, vulpesy i sarny.

Najczęściej odwiedzany szlak turystyczny prowadzi na Kehlstein o wysokości 1835 m. Grzbiet ten zasłynął z wybudowanej na zachodnim krańcu herbaciarni Hitlera.

Źródło: „501 najwspanialszych cudów natury”

Góra Stołowa.

Usytuowana na południowym krańcu Afryki, Góra Stołowa stanowi tło dla leżącego u jej podnóża miasta Cape Town. Wzniesienie ma 3 km długości i charakterystyczne stożkowe wzgórza po obu stronach. Na zachodzie znajduje się Lion’s Head (głowa lwa), a na wschodzie Devil’s Peak (szczyt diabła) Latem płaski wierzchołek góry spowija gruba warstwa mgły, przypominająca obrus. Góra jest częścią Table Mountain National Park.

Większość turystów korzysta z kolejki linowej, wjeżdżającej na sam szczyt, mimo że jest tu wiele pieszych szlaków i dróg wspinaczkowych. Najwyższym szczytem jest kopiec kamieni usypany przez Macleara Beacona w 1865 r. Główna formacją roślinną spośród 1470 gatunków występujących na piaskowym wzniesieniu jest fynbos. Najczęściej spotykane zwierzę to góralek przylądkowy, ale żyją tu także jeżozwierze, mangusty, węże i pawiany. Powstał program reintrodukcji rodzimych koziołków skalnych.

Nie tylko bliskie spotkanie z naturą czyni ze wspinaczki na Górę Stołową wspaniałą przygodę. Widoki na miasto i wzdłuż wybrzeża są fenomenalne.

Źródło: „501 najwspanialszych cudów natury”

Yellowstone - pierwszy park narodowy na świecie.

W pierwszej połowie XIX w. z przymrużeniem oka traktowano opowieści o niezwykłej krainie leżącej gdzieś w Górach Skalistych. Relacje myśliwych o bagnistych rozlewiskach, skamieniałych lasach i gorących źródłach, rozpatrywano w kategoriach mitu. Dopiero w 1869 i 1870 r. zorganizowano ekspedycje, które raz na zawsze potwierdziły niezwykłe doniesienia. W efekcie natychmiast podjęto działania mające na celu ochronę tej nieziemskiej krainy. W 1872 r. powstał Yellowstone, pierwszy park narodowy na świecie.

Park usytuowany jest na rozległym wulkanicznym płaskowyżu, pod którym wciąż płynie gorąca magma. W przeszłości dochodziło w tym miejscu do eksplozji superwulkanu, w następstwie których, większa część Ameryki Północnej pokryła się warstwą pyłu. Najsłynniejszą atrakcją Yellowstone są bez wątpienia gejzery. Ich erupcja jest wynikiem podgrzewania podziemnych źródeł wody przez płynna magmę. Najbardziej popularnym gejzerem w parku jest Old Faithful, który wybucha najczęściej ze wszystkich i przy tym bardzo regularnie.

Yellowstone może poszczycić się także nieskazitelnym krajobrazem i bogactwem świata zwierząt. Na terenie parku żyje kilka tysięcy bizonów, nie wspominając o łosiach, niedźwiedziach pumach, wilkach i rosomakach. Przy odrobinie szczęścia można spotkać też zagrożony gatunek rysia.

Źródło: „501 najwspanialszych cudów natury”

Dolina Mekongu

Rzeka Mekong, dwunasta co do wielkości rzeka na świecie, wypływa z gór Tangla, a uchodzi do Morza Południowochińskiego. Płynie niemalże przez całą długość Laosu i ma dla jego mieszkańców wręcz duchowe znaczenie. Kraj pozbawiony jest dostępu do morza, a ok 75% jego powierzchni  stanowią góry i wyżyny. Mekong spełnia zatem ogromną rolę.  Jest nie tylko źródłem wody i pożywienia, ale także ważnym szlakiem komunikacyjnym.

W wodach rzeki żyje mnóstwo gatunków ryb, które są istotnym składnikiem diety tutejszych mieszkańców. Stanowią 80% wszystkich protein, spożywanych przez wszystkich Laotańczyków. Mekong jest również domem największej no świecie ryby słodkowodnej. Pangaz może ważyć do 300 kg i osiągnąć nawet trzy metry długości.

Rzeka niesie ze sobą cenny muł, który wzbogaca glebę. W zasadzie wszystkie krajowe plantacje ryżu znajdują się na terenach zalewowych oraz w pobliżu Wentianu i Savannakhetu, które leżą na dwóch krańcach  doliny Mekongu. W obydwu tych miastach warzywa rosną przy brzegu, na każdym dostępnym skrawku ziemi.

Mekong nieuchronnie ulega zmianom. Chiny budują ogromne zapory, przez co poziom w rzece dramatycznie się obniża. W trakcie pory suchej odcinek w Wientianie kurczy się do wielkości strumienia. Jeśli taka sytuacja się utrzyma, może mieć to tragiczne skutki dla milionów ludzi, żyjących w Laosie, Wietnamie i Kambodży.

Źródło: „501 najwspanialszych cudów natury”

Groźny Wezuwiusz zalewa bezbronne Pompeje

Starożytne miasto Pompeje we Włoszech, położone 20 kilometrów na południe od Neapolu, było własnością Greków, Etrusków, Samnitów, a od 89 r. p.n.e.  - Rzymian. W owym czasie był to ważny port i ośrodek rolniczy. Produkowano tu wina i pachnidła. W 79 r. erupcja Wezufiusza pokryła miasto warstwą popiołu wulkanicznego o grubości ponad 6 metrów zatrzymując na wieki tragiczną chwilę z życia miasta. Mieszkańcy nie zdążyli uciec, a ich ciała przetrwały zmumifikowane do dzisiejszego dnia.
W 1748 roku rozpoczęto wykopaliska, a odnaleziony w 1763 roku napis "rei publicae Pompeianorum" pozwolił zidentyfikować miasto. Systematyczne badania rozpoczęto w tatach sześćdziesiątych XIXw. do dziś nie odslonięto jeszcze 2/5 ruin.
To, co odkopano, ukazuje miasto w nieregularnym kształcie, położone na powierzchni ponad 63ha w obrębie murów. Sa tam trzy skupiska budowli publicznych, m.in. forum i amfiteatr, oraz setki domów prywatnych. Najstarsze z nich pochodzą z IV i III w.p.n.e. , najbardziej luksusowe, o ścianach bogato zdobionych malowidłami i mozaikami, z lat 280-200p.n.e. Jednym z nich jest Dom Fauna, zajmujacy całą przestrzeń między czterema ulicami.

698 165 466

668 305 857

biuro@wakacjenafali.pl

Więcej zdjęć na naszej stronie:

Pico Duarte - najwyższy szczyt na Karaibach.

 Pasmo górskie Kordylierów Centralnych ma 60 mln lat i znajduje się na południu wyspy Hispaniola. Góry wznoszą się na Haiti i przecinają granicę z Republiką Dominikany. Są najwyższymi i najpiękniejszymi górami Karaibów. Pico Duarte, poza pasmem Kordylierów i Andów jest najwyższym szczytem obu Ameryk. Jego wysokość jest tematem niekończących się sporów. Rekord wierzchołka wynosi 3175 m, ale najnowsze informacje podają wysokość 3087 m. Wciąż jednak jest to imponujący rozmiar.

Pico Duarte leży na granicy Parku narodowegoArmando Bermudez i Parku Narodowego Jose Del Carmen Ramirez.Wierzchołek Pico Duarte jest zaledwie o kilka metrów wyższy od siostrzanego szczytu La Pelona. Te dwie góry oddzielone są pięknym pasmem zielonej łąki, Valle de Lilis, która wczesnym rankiem okrywa się cienką warstwą rosy.

Wyprawa w góry niesie za sobą wiele zaskakujących niespodzianek. Trzeba brodzić w rzekach i przeprawiać się przez gęsty las deszczowy, pełen palm, paproci, drzew awokado, bananowców i bengalskich figowców. Obszary te zamieszkują małe zwierzęta, a od czasu do czasu można tu

spotkać dzika. Nad głowami tłumnie latają egzotyczne ptaki, takie jak palmowiec, czy amazonka czarnoucha.

W wyższych obszarach gór można napawać się mocnym zapachem sosen i dotrzeć do górnych biegów najdłuższych rzek w Republice Dominikany – Yaque del Norte i Yaque del Sur. Ze szczytu roztacza się widok na miejscowość Quisqueya (w języku Tainów „Matka Ziemi”). Wielu mieszkańców Dominikany traktuje wspinaczkę na Pico Duarte jako istotny rytuał przejścia. Parku nie wolno zwiedzać bez przewodnika. Można rozbijać obozowiska, ale biwakowicze proszeni są o korzystanie z istniejących placów i palenisk, oraz o sprzątanie po sobie. Przy drodze znajdują się szałasy, ale własny namiot jest dużo bardziej komfortowym rozwiązaniem. Dobrze jest wziąć tabletki oczyszczające lub filtr, jeśli zamierza się pić górską wodę.

Źródło: „501 najwspanialszych cudów natury”

Tien-szan

 Pasmo górskie Tien-szan ciągnie się na długości 2400 km i kształtuje granice pomiędzy Kazachstanem, Chinami, i Kirgistanem. Najwyższym punktem gór jest Szczyt Zwycięstwa (7439 m), znajdujący się w Kirgistanie. Natomiast najwyższym szczytem na terenie Kazachstanu jest Chan Tengri (Pan niebios) o wysokości 7010 m. Jest on także popularnym terenem wspinaczkowym dla doświadczonych alpinistów. Ze względu na suchy klimat, linia wiecznego śniegu Na Tien-szan leży znacznie wyżej niż zazwyczaj. Zachodnia część pasma to krajobraz cedrowych lasów, ośnieżonych szczytów i głębokich dolin. Stojący na pograniczu

Kazachstanu i Kirgistanu, Chan Tengri jest rajem nie tylko dla alpinistów, ale także dla wędrowców, pieszych turystów i kierowców. W obrębie Tien-szan mieści się lodowiec Inylczek o długości prawie 60 km. Znajdują się tu także piękne jeziora takie jak Issy-Kul i porównywane z Bajkałem, Markakol. Region ten stopniowo otwiera się na zachodnią turystykę, więc warto przyjechać tu jak najszybciej.

Źródło: „501 najwspanialszych cudów natury”

Wadi Rum, jedno z najbardziej niesamowitych miejsc na świecie.

 Wadi Rum to jedno z najbardziej zdumiewających miejsc na świecie, które charakteryzuje się surowym pięknem. Ma wszystkie romantyczne cechy pustynnego krajobrazu, na które składają się strome granitowe szczyty i piaskowe grzbiety.

Dolina zamieszkiwana była od czasów neolitycznych, a obecność źródeł ze słodką wodą sprawiła, że zatrzymywały się tu karawany wędrujące przez pustynię. W I w. p. n. e. w regionie tym osiedlili się Nabatejczycy, zanim ich stolicą stała się Petra. Pozostawili po sobie kamienne topory, naczynia z epoki żelaza, malowidła naskalne i świątynię bogini Allat.

Najwyższym szczytem doliny jest skalne wzgórze Dżabal Rum o wysokości 1754 m. W pogodny dzień z jego wierzchołka można dostrzec granicę Arabii Saudyjskiej i Morze Czerwone.

Wczesną wiosną jak spadnie deszcz, pustynia budzi się do życia. Czerwone anemony, czarne irysy, jasne maki i lecznicze zioła dodają krajobrazowi kolorytu. Szybujące po niebie orły i myszołowy to tylko dwa z 110 zaobserwowanych tu gatunków ptaków. W regionie tym mieszkają koziorożce, wilki, lisy, arabskie koty i lisy. Wciąż w Wadi Rum żyją także koczownicze ludy Beduinów.

Obszar ten jest objęty ochroną, więc tuż przy wjeździe znajduje się posterunek pustynnego patrolu. Policjanci nadzorują okolicę, poruszając się na wielbłądach. Noszą powłóczyste szaty i czerwono-biały turban, za pasem maja sztylet a na plecach przewieszoną strzelbę. W Wadi Rum najlepiej odpoczywa się pod rozległym gwieździstym niebem, popijając kawę z kardamonem i wsłuchując się w ciszę.

Źródło: „501 najwspanialszych cudów natury”

Kamczatka - najbardziej aktywny rejon wulkaniczny na Ziemi.

Kamczatka to duży półwysep w azjatyckiej części Rosji, który oddziela Morze Ochockie od Morza Beringa. Jest rajem dla przyrodników i kulturowym bastionem Itelmenów, Koriaców, Ewenów i Czukczów. Jest to także najbardziej aktywny rejon wulkaniczny na Ziemi. Całe 27% powierzchni półwyspu zajmuje sześć połączonych ze sobą rezerwatów. Tylko tutaj, na Kamczatce, można zobaczyć tak zróżnicowaną działalność wulkaniczną. Księżycowy krajobraz w pobliżu Kluczewskiej Sopki jest młodszy od większości odwiedzających go turystów. Na południu znajduje się mniej aktywnych wulkanów niż na północy, ale istnieje tu mnóstwo gejzerów i źródeł geotermalnych. Obszar ten jest dowodem na, trwającą do dziś ewolucję wulkanicznego ekosystemu. 

W samym centrum półwyspu leży najbardziej znany Kronocki Park Narodowy, który wprawia w zdumienie nawet najbardziej doświadczonych podróżników. Na jego obszarze, pośród parujących stożków i głębokich jezior kraterowych, znajduje się Dolina Gejzerów. Jest to kraina błotnych sadzawek, czynnych wulkanów i gejzerów, pośród których przechadzają się niedźwiedzie kamczackie poszukujące jagód i łososi.

Można tu podziwiać gorące wodospady, pływające w rzekach ławice ryb, połowę światowej populacji bielików olbrzymich oraz całe mnóstwo innych morskich i lądowych zwierząt.

Na terenie rezerwatu żyje ok. 10000 niedźwiedzi. Dobrze jest wiedzieć jak zachować się na ich terytorium. Warto przyjechać tu jesienią, kiedy niedźwiedzie polują na łososie.

Źródło: „501 najwspanialszych cudów natury”

Geirangerfjord

Malowniczy Geirangerfjord w otoczeniu bajecznego krajobrazu to jeden z najpiękniejszych fiordów na świecie. Należy do zawiłego systemu norweskich zatok, który ciągnie się 500 km na południe od Stavanger wzdłuż zachodniego wybrzeża. Obszar ten został ukształtowany przez zlodowacenie, w wyniku którego powstała jedna z najbardziej wyróżniających się scenerii na kuli ziemskiej.

Geirangerfjord to 15 km pasmo ciemnoniebieskiej wody, otoczone stromymi skalistymi zboczami.

Ściany klifów osiągają wysokość do 1400 m i są zanurzone w wodzie 500 m poniżej poziomu morza. Szereg spektakularnych wodospadów spływa po skarpach kaskadami do wąwozów. Najsłynniejsze z nich to Siedem Sióstr i Zalotnik, znajdujące się po przeciwnych stronach fiordu. Znany jest także Ślubny Welon, nazwany tak dlatego, że podświetlony słońcem wygląda jak cienki woal opasający skały.

Okoliczny krajobraz jest zachwycający – poszarpane i ośnieżone szczyty gór, jeziora glacjalne oraz poprzecinane rzekami iglaste i liściaste lasy.

Na wzgórzach wokół fiordu znajdują się stare opuszczone gospodarstwa rolne, historyczne pozostałości po mieszkańcach którzy żyli niegdyś z uprawy ziemi. Rozpadające się domy stoją w osamotnieniu i do niektórych można dostać się wyłącznie z łodzi przy pomocy drabiny. Kiedy współcześni rolnicy chcą uniknąć fiskusa chowają drabiny i polegają na naturze, która chroni ich przed urzędnikami.

Źródło: „501 najwspanialszych cudów natury”