Ilulissat - lodowy fiord.

Na zachodnim wybrzeżu Grenlandii, 250 km na północ od koła podbiegunowego, znajduje się fiord Ilulissat. U jego nasady leży Sermeq Kujalleq, jeden z najaktywniejszych lodowców na świecie. Przemieszcza się z prędkością 19 m dziennie, co odpowiada 35 km3 lodu rocznie.

Kombinacja ogromnej pokrywy lodowej i szybko przemieszczającego się lodowca jest fenomenem obecnym wyłącznie w Grenlandii i na Antarktydzie. Ilulissat  daje naukowcom i turystom możliwość obejrzenia z bliska czoła lodowca, wrzynającego się w zamarznięty fiord. Widok skał, lodu i morza w akompaniamencie przeraźliwych dźwięków, wydobywanych przez przemieszczający się lodowiec, daje efekt zadziwiającego spektaklu natury. Ilulisat na tle zorzy polarnej jest zjawiskiem, które trzeba zobaczyć.

Błyszczący pokaz zielonych, żółtych i czerwonych świateł na atramentowym niebie jest czymś wyjątkowym. Latem, podczas polarnych nocy, warto wziąć udział w rejsie przez fiord, żeby zobaczyć ciepły blask słońca, odbijający się w wielkich lodowych bryłach. Podczas takiej wyjątkowej wycieczki nie sposób odmówić sobie także Martini z „prawdziwym lodem”.

Źródło: „501 najwspanialszych cudów natury”

Jezioro Turkana

Jezioro Turkana leży głównie na jałowych obszarach. Jest to największe jezioro alkaliczne na świecie. Zasilane jest przez trzy rzeki, ale nie ma żadnego odpływu. Poziom wody waha się w zależności od pory roku, tworząc stale zmieniający się krajobraz. Obszar należący do światowego dziedzictwa UNESCO, usytuowany we wschodniej części Wielkich Rowów Afrykańskich na północy Kenii, jest bogatym siedliskiem zwierząt. W pobliżu jeziora znajdują się wygasłe wulkany, a na jego powierzchni wulkaniczne wyspy.

Pierwszym Europejczykiem, który odkrył jezioro w 1888 r. był Richard Leakey. Pochodzący z Kenii, angielski paleontolog odnalazł w tym rejonie szkielet człowieka sprzed trzech milionów lat. Turyści przyjeżdżają tu, żeby podziwiać dzika przyrodę. Równiny wokół jeziora zamieszkują ssaki takie jak zebry, gazele, żyrafy, a także lwy i gepardy. Jezioro Turkana jak większość zbiorników wodnych Wielkich Rowów Afrykańskich, jest znaczącym siedliskiem ptaków. Najciekawszymi okazami są różowe flamingi, brodźce leśne i piskliwe, brzytwodzioby afrykańskie oraz kormoran białoszyi. Największą atrakcją jeziora są jednak krokodyle nilowe, które osiedliły się tu dawno temu, kiedy poziom wód jeziora był znacznie wyższy i sięgał Białego Nilu.

Jezioro Turkana o zielonkawej wodzie jest oddalone i trudno dostępne, ale koniecznie trzeba je zobaczyć.

Źródło:  „501 najwspanialszych cudów natury”

Alpy Berchtesgadeńskie.

 Park Narodowy Berchtesgaden leży w południowo-wschodniej Bawarii na granicy z Austrią. Jest to jedyny alpejski rezerwat w Niemczech. Słynie ze szlaków pieszych i wspinaczkowych Znajduje się w nim Watzmann, trzecia największa górą w kraju i Königsee, piękne glacjalne jezioro. Ściany dolin pokryte są gęstym lasem, poprzedzielanym głębokimi wąwozami, a u podnóży gór rozciągają się pola uprawne.

Königsee (Jezioro królów), jak sama nazwa wskazuje było popularne wśród królewskiej rodziny, a obecnie jest znanym ośrodkiem rekreacyjnym. Po jeziorze pływają wyłącznie łodzie o napędzie elektrycznym, dlatego woda pozostaje czysta. Jezioro zajmuje obszar o powierzchnie 5,2 km2 i leży w otoczeniu górskich szczytów. Do najpopularniejszych sportów wodnych w tym regionie należy kajakarstwo. Tuz nad taflą jeziora wyłania się Watzmann, uznany szczyt wśród doświadczonych alpinistów.

W 1990 r. park narodowy o powierzchni 210 km2 stał się częścią rezerwatu Biosfery UNESCO. Został wyróżniony ze względu na alpejski krajobraz. Zamieszkują tu m. in.  sępy płowe, orłosępy brodate, orły przednie, kozice, vulpesy i sarny.

Najczęściej odwiedzany szlak turystyczny prowadzi na Kehlstein o wysokości 1835 m. Grzbiet ten zasłynął z wybudowanej na zachodnim krańcu herbaciarni Hitlera.

Źródło: „501 najwspanialszych cudów natury”

Góra Stołowa.

Usytuowana na południowym krańcu Afryki, Góra Stołowa stanowi tło dla leżącego u jej podnóża miasta Cape Town. Wzniesienie ma 3 km długości i charakterystyczne stożkowe wzgórza po obu stronach. Na zachodzie znajduje się Lion’s Head (głowa lwa), a na wschodzie Devil’s Peak (szczyt diabła) Latem płaski wierzchołek góry spowija gruba warstwa mgły, przypominająca obrus. Góra jest częścią Table Mountain National Park.

Większość turystów korzysta z kolejki linowej, wjeżdżającej na sam szczyt, mimo że jest tu wiele pieszych szlaków i dróg wspinaczkowych. Najwyższym szczytem jest kopiec kamieni usypany przez Macleara Beacona w 1865 r. Główna formacją roślinną spośród 1470 gatunków występujących na piaskowym wzniesieniu jest fynbos. Najczęściej spotykane zwierzę to góralek przylądkowy, ale żyją tu także jeżozwierze, mangusty, węże i pawiany. Powstał program reintrodukcji rodzimych koziołków skalnych.

Nie tylko bliskie spotkanie z naturą czyni ze wspinaczki na Górę Stołową wspaniałą przygodę. Widoki na miasto i wzdłuż wybrzeża są fenomenalne.

Źródło: „501 najwspanialszych cudów natury”

Yellowstone - pierwszy park narodowy na świecie.

W pierwszej połowie XIX w. z przymrużeniem oka traktowano opowieści o niezwykłej krainie leżącej gdzieś w Górach Skalistych. Relacje myśliwych o bagnistych rozlewiskach, skamieniałych lasach i gorących źródłach, rozpatrywano w kategoriach mitu. Dopiero w 1869 i 1870 r. zorganizowano ekspedycje, które raz na zawsze potwierdziły niezwykłe doniesienia. W efekcie natychmiast podjęto działania mające na celu ochronę tej nieziemskiej krainy. W 1872 r. powstał Yellowstone, pierwszy park narodowy na świecie.

Park usytuowany jest na rozległym wulkanicznym płaskowyżu, pod którym wciąż płynie gorąca magma. W przeszłości dochodziło w tym miejscu do eksplozji superwulkanu, w następstwie których, większa część Ameryki Północnej pokryła się warstwą pyłu. Najsłynniejszą atrakcją Yellowstone są bez wątpienia gejzery. Ich erupcja jest wynikiem podgrzewania podziemnych źródeł wody przez płynna magmę. Najbardziej popularnym gejzerem w parku jest Old Faithful, który wybucha najczęściej ze wszystkich i przy tym bardzo regularnie.

Yellowstone może poszczycić się także nieskazitelnym krajobrazem i bogactwem świata zwierząt. Na terenie parku żyje kilka tysięcy bizonów, nie wspominając o łosiach, niedźwiedziach pumach, wilkach i rosomakach. Przy odrobinie szczęścia można spotkać też zagrożony gatunek rysia.

Źródło: „501 najwspanialszych cudów natury”

Dolina Mekongu

Rzeka Mekong, dwunasta co do wielkości rzeka na świecie, wypływa z gór Tangla, a uchodzi do Morza Południowochińskiego. Płynie niemalże przez całą długość Laosu i ma dla jego mieszkańców wręcz duchowe znaczenie. Kraj pozbawiony jest dostępu do morza, a ok 75% jego powierzchni  stanowią góry i wyżyny. Mekong spełnia zatem ogromną rolę.  Jest nie tylko źródłem wody i pożywienia, ale także ważnym szlakiem komunikacyjnym.

W wodach rzeki żyje mnóstwo gatunków ryb, które są istotnym składnikiem diety tutejszych mieszkańców. Stanowią 80% wszystkich protein, spożywanych przez wszystkich Laotańczyków. Mekong jest również domem największej no świecie ryby słodkowodnej. Pangaz może ważyć do 300 kg i osiągnąć nawet trzy metry długości.

Rzeka niesie ze sobą cenny muł, który wzbogaca glebę. W zasadzie wszystkie krajowe plantacje ryżu znajdują się na terenach zalewowych oraz w pobliżu Wentianu i Savannakhetu, które leżą na dwóch krańcach  doliny Mekongu. W obydwu tych miastach warzywa rosną przy brzegu, na każdym dostępnym skrawku ziemi.

Mekong nieuchronnie ulega zmianom. Chiny budują ogromne zapory, przez co poziom w rzece dramatycznie się obniża. W trakcie pory suchej odcinek w Wientianie kurczy się do wielkości strumienia. Jeśli taka sytuacja się utrzyma, może mieć to tragiczne skutki dla milionów ludzi, żyjących w Laosie, Wietnamie i Kambodży.

Źródło: „501 najwspanialszych cudów natury”

Groźny Wezuwiusz zalewa bezbronne Pompeje

Starożytne miasto Pompeje we Włoszech, położone 20 kilometrów na południe od Neapolu, było własnością Greków, Etrusków, Samnitów, a od 89 r. p.n.e.  - Rzymian. W owym czasie był to ważny port i ośrodek rolniczy. Produkowano tu wina i pachnidła. W 79 r. erupcja Wezufiusza pokryła miasto warstwą popiołu wulkanicznego o grubości ponad 6 metrów zatrzymując na wieki tragiczną chwilę z życia miasta. Mieszkańcy nie zdążyli uciec, a ich ciała przetrwały zmumifikowane do dzisiejszego dnia.
W 1748 roku rozpoczęto wykopaliska, a odnaleziony w 1763 roku napis "rei publicae Pompeianorum" pozwolił zidentyfikować miasto. Systematyczne badania rozpoczęto w tatach sześćdziesiątych XIXw. do dziś nie odslonięto jeszcze 2/5 ruin.
To, co odkopano, ukazuje miasto w nieregularnym kształcie, położone na powierzchni ponad 63ha w obrębie murów. Sa tam trzy skupiska budowli publicznych, m.in. forum i amfiteatr, oraz setki domów prywatnych. Najstarsze z nich pochodzą z IV i III w.p.n.e. , najbardziej luksusowe, o ścianach bogato zdobionych malowidłami i mozaikami, z lat 280-200p.n.e. Jednym z nich jest Dom Fauna, zajmujacy całą przestrzeń między czterema ulicami.

698 165 466

668 305 857

biuro@wakacjenafali.pl

Więcej zdjęć na naszej stronie:

Pico Duarte - najwyższy szczyt na Karaibach.

 Pasmo górskie Kordylierów Centralnych ma 60 mln lat i znajduje się na południu wyspy Hispaniola. Góry wznoszą się na Haiti i przecinają granicę z Republiką Dominikany. Są najwyższymi i najpiękniejszymi górami Karaibów. Pico Duarte, poza pasmem Kordylierów i Andów jest najwyższym szczytem obu Ameryk. Jego wysokość jest tematem niekończących się sporów. Rekord wierzchołka wynosi 3175 m, ale najnowsze informacje podają wysokość 3087 m. Wciąż jednak jest to imponujący rozmiar.

Pico Duarte leży na granicy Parku narodowegoArmando Bermudez i Parku Narodowego Jose Del Carmen Ramirez.Wierzchołek Pico Duarte jest zaledwie o kilka metrów wyższy od siostrzanego szczytu La Pelona. Te dwie góry oddzielone są pięknym pasmem zielonej łąki, Valle de Lilis, która wczesnym rankiem okrywa się cienką warstwą rosy.

Wyprawa w góry niesie za sobą wiele zaskakujących niespodzianek. Trzeba brodzić w rzekach i przeprawiać się przez gęsty las deszczowy, pełen palm, paproci, drzew awokado, bananowców i bengalskich figowców. Obszary te zamieszkują małe zwierzęta, a od czasu do czasu można tu

spotkać dzika. Nad głowami tłumnie latają egzotyczne ptaki, takie jak palmowiec, czy amazonka czarnoucha.

W wyższych obszarach gór można napawać się mocnym zapachem sosen i dotrzeć do górnych biegów najdłuższych rzek w Republice Dominikany – Yaque del Norte i Yaque del Sur. Ze szczytu roztacza się widok na miejscowość Quisqueya (w języku Tainów „Matka Ziemi”). Wielu mieszkańców Dominikany traktuje wspinaczkę na Pico Duarte jako istotny rytuał przejścia. Parku nie wolno zwiedzać bez przewodnika. Można rozbijać obozowiska, ale biwakowicze proszeni są o korzystanie z istniejących placów i palenisk, oraz o sprzątanie po sobie. Przy drodze znajdują się szałasy, ale własny namiot jest dużo bardziej komfortowym rozwiązaniem. Dobrze jest wziąć tabletki oczyszczające lub filtr, jeśli zamierza się pić górską wodę.

Źródło: „501 najwspanialszych cudów natury”

Tien-szan

 Pasmo górskie Tien-szan ciągnie się na długości 2400 km i kształtuje granice pomiędzy Kazachstanem, Chinami, i Kirgistanem. Najwyższym punktem gór jest Szczyt Zwycięstwa (7439 m), znajdujący się w Kirgistanie. Natomiast najwyższym szczytem na terenie Kazachstanu jest Chan Tengri (Pan niebios) o wysokości 7010 m. Jest on także popularnym terenem wspinaczkowym dla doświadczonych alpinistów. Ze względu na suchy klimat, linia wiecznego śniegu Na Tien-szan leży znacznie wyżej niż zazwyczaj. Zachodnia część pasma to krajobraz cedrowych lasów, ośnieżonych szczytów i głębokich dolin. Stojący na pograniczu

Kazachstanu i Kirgistanu, Chan Tengri jest rajem nie tylko dla alpinistów, ale także dla wędrowców, pieszych turystów i kierowców. W obrębie Tien-szan mieści się lodowiec Inylczek o długości prawie 60 km. Znajdują się tu także piękne jeziora takie jak Issy-Kul i porównywane z Bajkałem, Markakol. Region ten stopniowo otwiera się na zachodnią turystykę, więc warto przyjechać tu jak najszybciej.

Źródło: „501 najwspanialszych cudów natury”

Wadi Rum, jedno z najbardziej niesamowitych miejsc na świecie.

 Wadi Rum to jedno z najbardziej zdumiewających miejsc na świecie, które charakteryzuje się surowym pięknem. Ma wszystkie romantyczne cechy pustynnego krajobrazu, na które składają się strome granitowe szczyty i piaskowe grzbiety.

Dolina zamieszkiwana była od czasów neolitycznych, a obecność źródeł ze słodką wodą sprawiła, że zatrzymywały się tu karawany wędrujące przez pustynię. W I w. p. n. e. w regionie tym osiedlili się Nabatejczycy, zanim ich stolicą stała się Petra. Pozostawili po sobie kamienne topory, naczynia z epoki żelaza, malowidła naskalne i świątynię bogini Allat.

Najwyższym szczytem doliny jest skalne wzgórze Dżabal Rum o wysokości 1754 m. W pogodny dzień z jego wierzchołka można dostrzec granicę Arabii Saudyjskiej i Morze Czerwone.

Wczesną wiosną jak spadnie deszcz, pustynia budzi się do życia. Czerwone anemony, czarne irysy, jasne maki i lecznicze zioła dodają krajobrazowi kolorytu. Szybujące po niebie orły i myszołowy to tylko dwa z 110 zaobserwowanych tu gatunków ptaków. W regionie tym mieszkają koziorożce, wilki, lisy, arabskie koty i lisy. Wciąż w Wadi Rum żyją także koczownicze ludy Beduinów.

Obszar ten jest objęty ochroną, więc tuż przy wjeździe znajduje się posterunek pustynnego patrolu. Policjanci nadzorują okolicę, poruszając się na wielbłądach. Noszą powłóczyste szaty i czerwono-biały turban, za pasem maja sztylet a na plecach przewieszoną strzelbę. W Wadi Rum najlepiej odpoczywa się pod rozległym gwieździstym niebem, popijając kawę z kardamonem i wsłuchując się w ciszę.

Źródło: „501 najwspanialszych cudów natury”