Morze Kaspijskie - największe jezioro, czy najmniejsze morze?

Morze Kaspijskie graniczy z Rosją, Turkmenistanem, Azerbejdżanem, Kazachstanem i Iranem. Zostało sklasyfikowane jako największe jezioro lub najmniejsze morze świata. Powstało 30 mln lat temu i nie posiada żadnych naturalnych odpływów. Połączone jest z Morzem Azowskim przez system Manczy.

Od strony Iranu jezioro zasilane jest przez kilka mniejszych rzek i strumieni. Irackie rzeki dostarczają zaledwie 10% zasobów wody. Pozostałe 90% pochodzi z 5 dużych rzek, z których największa jest Wołga. Pomimo to Morze Kaspijskie jest słone, co wskazuje na jego związek z pradawnym oceanem.

Rejon morza ma ogromne znaczenie ekonomiczne dla wszystkich pięciu państw, które mają do niego dostęp. Stało się to przyczyną sporu o podział wód i wciąż nie są ustalone ostateczne granice. Na dnie zbiornika znajdują się duże złoża ropy i naturalnego gazu. Istotnym

problemem jest też fakt, że jedyna droga na międzynarodowy obszar jeziora wiedzie przez rosyjską Wołgę. Kolejnym źródłem dochodów jest rybołówstwo. W Morzu Kaspijskim żyje 90% światowej populacji jesiotrów, których ikra ma wyjątkowe walory smakowe i służy do produkcji jednego z najlepszych kawiorów.

W południowej części jeziora odnotowano ok 120 gatunków ryb. Irackie łowiska próbują odnawiać swoje źródła, ale w ciągu ostatnich 20 lat zasoby ryb w tym regionie dramatycznie spadły. Dzieje się tak na skutek znacznej eksploatacji i zanieczyszczenia, wobec których Morze Kaspijskie jest bezbronne.

Źródło:”501 najwspanialszych cudów natury”

Fuerteventura – najstarsza wyspa na Kanarach

Tak, jak pozostałe wyspy kanaryjskie, Fuerteventura jest pochodzenia wulkanicznego. Prawdopodobnie 30 – 50 mln lat temu została wypchnięta ponad powierzchnię wody z dna Atlantyku. Z dala od nadmorskich kurortów, wyspa jawi się jako spokojne miejsce. Można ją zwiedzać przemierzając ścieżki biegnące dookoła wybrzeża. Samochód z napędem na cztery koła przyda się, żeby dotrzeć do środkowej części wyspy i na południe. Na Fuerteventurze dominuje pustynny krajobraz, gdzie rosną wyłącznie porosty. Poza jaszczurkami Gallotia i gekonem kanaryjskim, który zmienia ubarwienie podobnie jak kameleon, żyje tu kilka gatunków zwierząt.

Krajobraz wyspy to mieszanina skalnego podłoża i zastygłej lawy. Najwyższym szczytem jest leżący na południu Pico de la Zarza o wysokości zaledwie 807 m. Wspinaczka na wierzchołek góry gwarantuje cudowne widoki, ale jest to trudna wyprawa ze względu na silne wiatry i częste mgły.

Nazwa Fuerteventura oznacza „silny wiatr”.

http://www.wakacjenafali.pl/index.php

Źródło: „501 najwspanialszych cudów natury”

Hortobagy - największy step w Europie.

 Park Narodowy Hortobagy to największy obszar stepu w Europie. Zajmuje powierzchnię 800 km2 we wschodniej części Węgier. Leży na terenie puszty, sztucznie nawadnianej wodą z rzeki Cisy. Jest to surowy krajobraz silnych wiatrów, ekstremalnych temperatur i zjawisk fatamorgany.

Region ten zdaje się nie mieć końca. Osobliwie urozmaicona roślinność zlewa się z bezkresnym niebem. Poza pojedynczymi młynami i zagrodami dla zwierząt trudno tu spotkać oznaki ludzkiego osadnictwa.

Na równinie swobodnie pasą się dawno udomowione zwierzęta, m. in. stada owiec śruborogich, futrzanych świń mangalica, węgierskiego bydła szarego, bawołów domowych oraz noniusów. Węgierskie konie rasy nonius pochodzą z terenów puszty. Swoją nazwę zawdzięczają urodzonemu w Normandii ogierowi Noniusz, którego w 1816 r w czasie wojen napoleońskich zdobyli węgierscy kawalerzyści. Kojarzony z 368 miejscowymi klaczami dał potomstwo, słynące na całym świecie.

Park Hortobagy to raj dla ornitologów. Jego granice zamieszkują dropy, jedne z największych ptaków na świecie, osiągające wysokość 1 m i wagę prawie 20 kg. W rejonie tym zaobserwowano także ogromne migracje żurawi. Widok olbrzymiego stada, wymachującego skrzydłami, jest jednym z najwspanialszych doświadczeń ornitologicznych.

Obszar, który na pierwszy rzut oka wygląda jak smagana wiatrem naga równina, jest jednym z najważniejszych ptasich siedlisk w Europie. Rozległy step puszty przez dwa stulecia był domem dla koczowniczych ludów pasterskich. W regionie Hortobagy można odkryć bogatą kulturę ludową o długiej tradycji, zbudowanej na harmonijnym związku człowieka z przyrodą.

Warto wiedzieć, że słowo „puszta” można przetłumaczyć jako „ponury” lub „osamotniony”. Węgierska puszta posiada fascynującą historię. Warto ją prześledzić, zanim się tu przyjedzie.

Źródło: „501 najwspanialszych cudów natury”

Jeziora Plitwickie

W samym sercu złowieszczego lasu gór Dynarskich leży urocza dolina. Na jej obszarze znajduje się jeden z najwspanialszych europejskich cudów natury – Jeziora Plitwickie.

Wody powierzchniowe zasilają szesnaście połączonych kaskadowo jezior. Poszczególne zbiorniki ułożone są kaskadowo i oddzielone trawertynowymi groblami, na których tworzą się wodospady. Woda przedostaje się przez setki otworów w porowatej skale, tworząc nie kończące się, czyste strumienie. Zachwycające kolory jezior – lazurowy, niebieski i zielony – zmieniają się w zależności od położenia słońca i jakości znajdującego się w wodzie mineralnego depozytu.

Tarasy na których leża jeziora, zbudowane są z trawertynu i powstałego na skutek odkładania się węglanu wapnia – oraz osadu zmieszanego z algami i mchem. Kompleks jezior tworzą dwa zespoły zbiorników tzw. Górne i Dolne Jeziora, których łączna długość wynosi 8 km. W skład Górnych Jezior wchodzi dwanaście zbiorników, zakończonych Wielkim Wodospadem (Veliki Slap), który wpada w głąb doliny o wysokości 78 m. W wąskiej kotlinie usytuowane są pozostałe jeziora, które dają początek rzece Korana.

Piękno Jezior Plitwickich zapiera dech w piersiach o każdej porze roku. Zimą las pokrywa się śniegiem, a długie śródziemnomorskie lato bywa naprawdę gorące. Na obszarze objętym ochroną Parku Narodowego występują różnorodne gatunki roślin i zwierząt. Mieszkają tu między innymi jelenie, dziki, wilki i niedźwiedzie. Park Narodowy Jezior Plitwickich jest jednym z najpiękniejszych miejsc w Europie, dlatego w 1979 r. znalazł się na liście światowego dziedzictwa UNESCO.

Źródło: „501 najwspanialszych cudów natury”

Istria.

Istria to najczęściej odwiedzany region Chorwacji. Turyści przyjeżdżają tu głównie latem, gdy temperatura morza wynosi 23 - 24 st. C, a temperatura powietrza 23 – 25 st C. Trójkątny kształt półwyspu przypomina serce. Wzdłuż jego wybrzeża ulokowały się najciekawsze i najpopularniejsze ośrodki, zatłoczone i gwarne w sezonie, zimą jednak wyludnione i spokojne.

Wnętrze półwyspu zupełnie nie przypomina wybrzeża. Do zabytkowych, położonych głównie na wzgórzach miasteczek powinny zajrzeć osoby, dla których wakacje to czas niespiesznego zwiedzania zabytków i odkrywania romantycznych zaułków. Takim turystom spodoba się zapewne Hum – najmniejsze miasto świata, Groźnajn, Motovun czy reklamujący się jako miasto trufli Buzet. Przepływająca niedaleko niego rzeka Mirna jest osia krainy zwanej „królestwem trufli”, które to przysmaki rosną tu w wyjątkowej obfitości. W miejscu gdzie wybrzeże wschodnie styka się z zachodnim leży Pula – gospodarcze i turystyczne centrum Istrii. Zachowały się w nim imponujące zabytki z czasów rzymskich – najsłynniejszy jest olbrzymi amfiteatr.

 Z Puli już niedaleko do przylądka Kamenjak, najbardziej na południe wysuniętego punktu Istrii. Wokół Puli i niemal do przylądka ciągną się osiedla turystyczne, hotele i kempingi, a nad brzegiem morza – plaże i kąpieliska. Niedaleko Puli leży kilkanaście wysp objętych ochroną w granicach Parku Narodowego Brijuni. Największa z nich, Veli Brijun, była rezydencją Josipa Broza-Tity, który przez kilkadziesiąt lat decydował o losach Jugosławii.

Wybrzeże zachodnie ma 242 km długości. Obfituje w zatoczki, a białe skały wydają się jeszcze jaśniejsze na tle błękitnego morza. Wzdłuż brzegu ciągnie się niemal nieprzerwany pas kempingów, hoteli i osiedli turystycznych, które latem mają na ogół komplet gości.

Wśród kilku ślicznych zabytkowych miast najciekawsze są: Poreć z bazyliką Eufrazjana, Rovinj, Umag i Novigrad.

Koło Vrsaru w ląd wcina się kanał Limski – wąska na kilkaset metrów i długa na mniej więcej 9 km zatoka morska. Jej porośnięte drzewami i makią ściany są strome i niedostępne (przypomina nieco skandynawski fiord).

Wschodnie wybrzeże jest nieco krótsze (203 km), Znacznie słabiej zaludnione i mniej zatłoczone. W jego południowej części, od miasteczka Barban, nie ma większych miejscowości. Turystyczne centra tej części półwyspu to zabytkowy Labin na wysokim wzgórzu i pobliski Rabac.

Stolicą administracyjną Istrii jest Pazin, usytuowany w samym środku półwyspu. Nie dociera do niego zbyt wielu turystów. W Pazinie można zobaczyć dziwo przyrody – olbrzymią Jamę Fojba, w której znikają wody rzeczki Pazinćica

Źródło: „Najpiękniejsze zakątki Chorwacji”

Chorwacja tanio, Chorwacja All inclusive, Chorwacja domki, Chorwacja kwatery, Chorwacja z dojazdem własnym, Chorwacja autem, Chorwacja autokarem, Chorwacja tanie loty, Chorwacja wakacje

Czarnogóra miejscowości turystyczne, plaże.

RIVIERA ULCIŃSKA

ULCINJ – nazywany Małym Orientem. Jest to przepiękne miasteczko na południowym wybrzeżu Czarnogóry, przy granicy z Albanią. Posiada największa ilość słonecznych dni w roku. Jego niezwykły klimat tworzy Stare Miasto, jak również współczesne centrum z mnóstwem restauracji i małych sklepów. W centrum miasta znajduje się tzw. Miejska Plaża oraz kilka intymnych małych zatoczek. Największą atrakcja jest Wielka Plaża, zwana przez mieszkańców Saharą, znajdująca się 4 km od centrum miasta. Jest to szeroka piaszczysta plaża, częściowo zagospodarowana (parking,WC, parasole, leżaki, restauracje) ciągnąca się na przestrzeni 13 kilometrów. Morze w tym miejscu jest spokojne i płytkie, co stanowi doskonałe miejsce dla dzieci.

RIVIERA BUDWAŃSKA

RAFAJLOVICI – nieduża turystyczna osada położona obok Budwy, turystycznej stolicy Czarnogóry. Największym atutem tej miejscowości jest szeroka naturalna piaszczysta plaża z łagodnym zejściem do morza oraz sąsiedztwo Budwy, gdzie poza zabytkowym starym miastem, znajduje się kilkadziesiąt lokali z muzyką, występami a także liczne sklepy z pamiątkami.

ZATOKA KOTORSKA

MELJINE – To urokliwa nadmorska osada ze żwirowo-piaszczysta plażą i łagodnym bezpiecznym dla dzieci zejściem do morza. Liczne sklepy, kawiarenki i tonące w śródziemnomorskiej zieleni domy, stwarzają przyjemną dla wypoczynku atmosferę. Do położonego ok. 1 km Herceg Novi prowadzi nadmorska promenada po palmami zachęcająca do spaceru. W Herceg Novi mamy zabytkowe stare miasto, liczne kawiarenki, bazar z miejscowymi owocami, serami i domowa rakijką, a dla młodzieży dyskoteki.

IGALO - To znany w Czarnogórze kurort, który poza licznymi sanatoriami ma dobrze rozwiniętą sieć sklepów, kafejek i restauracji. Specyficzny łagodny klimat sprawia, ze poza wypoczynkiem i rozrywką, turyści odczuwają poprawę zdrowia.

KUMBOR, BAOSICI, BIJELA – piękne, turystyczne osady położone nad Zatoka Kotorską. Piaszczysto-żwirowe plaże są tu niewielkie, niemniej czyste morze i ciepła woda oraz góry wznoszące się niemal wprost z brzegu, tworzą bajkowy krajobraz. Restauracje, kawiarnie, bary i pizzerie usytuowane są zwykle przy nadmorskich promenadach. Pobyt w tych miejscowościach to okazja na ciekawe wycieczki w okolice obfitujące w zabytki architektury i wyjątkowe trasy krajoznawcze.

Czarnogóra tanio, Czarnogóra z dojazdem własnym, Czarnogóra domki, Czarnogóra kwatery, Czarnogóra autokarem, Czarnogóra hotele, Czarnogóra plaże, Czarnogóra zwiedzanie

Matternhorn

 Leżący na granicy Szwajcarii i Włoch, siódmy najwyższy szczyt w Alpach, mierzący 4478 m, Matternhorn jest prawdopodobnie najbardziej rozpoznawaną górą w Europie. Jej wszystkie cztery zbocza są tak strome, że utrzymuje się na nich niewiele śniegu. Pierwszy raz wierzchołek góry zdobyto 1865 r, wspinając się granią Hornli, która wznosi się nad szwajcarską miejscowością Zermatt. Każdego roku ok. 3000 ludzi podejmuje próbę wejścia na Matternhorn, ale wielu z nich rezygnuje, ponieważ wspinaczka wymaga niezwykłej siły i odporności. Jeden z głównych szlaków, prowadzących na szczyt, znajduje się po stronie Włoch.

Niższe partie góry znane są ze znakomitych obszarów narciarskich, a latem idealnie nadają się do pieszych wędrówek. Można podziwiać stamtąd piękne widoki na alpejskie łąki i górskie stawy. Jeden z najwspanialszych krajobrazów rozpościera się z grzbietu Gronergrat, leżącego między dwoma lodowcami Gornergletscher i Findelgletscher. Jego główną atrakcją jest panorama gór, takich jak Monte Rosa, Dorn i Breithorn. Na grzbiet można wejść pieszo lub wjechać kolejką linową.

Po północnej stronie Matternhorn znajduje się Schwarzee (Czarne Jezioro), znad którego widać górę w całej jej okazałości. Wysoko położone łąki rozkwitają na wiosnę alpejską roślinnością i są domem dla świstaków oraz różnorodnego ptactwa.

Źródło: "501 najwspanialszych cudów natury"

Szwajcaria tanio, Szwajcaria narty, Szwajcaria domki, Szwajcaria tanie loty, Szwajcaria hotele, Free ski Szwajcaria

Ar Rub al-Khali – największa pustynia piaszczysta na świecie.

 Ar Rub al-Khali w dosłownym tłumaczeniu oznacza „pustą ćwiartkę”. Rozległy obszar o długości 1000 km i szerokości 500 km jest praktycznie nie zamieszkany. Ukształtowana ponad dwa miliony lat temu, wielka piaszczysta pustynia zajmuje 25% powierzchni Arabii Saudyjskiej i ciągnie się przez terytoria Omanu, Jemenu oraz Zjednoczonych Emiratów Arabskich.

Kiedyś w rejonie tym znajdowały się żyzne gleby, zasilane kilkoma jeziorami. Dowodem na ich istnienie, są doskonale zachowane zęby hipopotamów, kości bawołów, kóz i gazeli, a nawet słodkowodne muszle.

Obecnie jedyne gatunki, które przetrwały w tym surowym środowisku, to 24 rodzaje ptaków, 31 odmian roślin, pajęczaki i gryzonie. Przed 300 r. n. e. pustynnienie Ar Rub al-Khali nie było tak daleko posunięte, więc wzdłuż jej zewnętrznych krańców osiedlały się koczownicze ludy Beduinów. Później ich miasta zostały zasypane przez piach. Nocą temperatury na pustyni spadają do 0 st. C i sukcesywnie rosą, osiągając w południe 55 st. C.

Pod rozległymi wydmami piasku znajdują się bogate pokłady ropy naftowej. Istnieje prawdopodobieństwo, że są to największe złoża na Ziemi. Stanowią ogromne źródło dochodu Arabii Saudyjskiej. Sheyba, w centrum pustyni, to główny ośrodek produkcyjny, a Ghawar to największe pola naftowe na świecie.

Źródło: „501 najwspanialszych cudów natury”

Śpiewająca wydma.

W dolinie rzeki Ili, ok. 50 km od Ałmaty, znajduje się pustynny krajobraz, w obrębie którego ma miejsce przedziwny fenomen natury. Piaskowa wydma, o długości 3,2 km i wysokości 150 m, wydaje upiorny dźwięk. Odgłosy te powstają na skutek podmuchów wiatru lub poruszania się ludzi i zwierząt po barchanach. Przypominają wycie syreny na statku rzecznym, głośne śpiewanie lub samolot. Sierpowate wydmy leżą w zachodniej części Parku Narodowego Ałtyn-Emel, który rozciąga się górach Aktau. Jego zróżnicowana sceneria – od pustyni przez rzeki, po porośnięte lasami zbocza gór – sprawia, że jest to idealne miejsce do obserwowania dzikiej przyrody. Odnotowano tutaj ponad 150 gatunków ptaków i 70 gatunków ssaków, w tym dzikie owce, kozły śnieżne, zagrożone kułany i dżejrany, a także lisy, wilki oraz dziki. Prawdziwym skarbem są pantery śnieżne, rysie i niedźwiedzie himalajskie. Ten odległy, dobrze chroniony park wart jest odwiedzenia.

Źródło: „501 najwspanialszych cudów natury”

Alabastrowe Wybrzeże.

Alabastrowe Wybrzeże to pasmo kredowych klifów, usytuowane w Normandii na zachód od Dieppe. Jest częscią tej samej formacji, co Siedem Sióstr i białe skały Dover, znajdujące się po drugiej stronie kanału La Manche. Wybrzeże powstało ponad 65 mln lat temu z pozostałości po szkieletach miliardów morskich stworzeń. Kiedyś kredowe skały pokrywały większą część Wielkiej Brytanii, a obecnie ciągną się na północ w stronę Yorkshire i na południe do Basenu Paryskiego. Zawartość kredy w tutejszym podłożu jest tak duża, że obszar w głębi lądu określono mianem Pays de Caux (Kraina Kredy). Główne miasta tego regionu to Fecamp i Etretat, gdzie znajdują się najbardziej spektakularne skalne formacje. Przy zachodnim klifie Falais d'Aval fale ukształtowały kamienny łuk o nazwie Porte d'Aval. Ze szczytu tego urwiska turyści mogą podziwiać więcej skalnych struktur.
Region ten był ulubionym miejscem impresjonistów i innych malarzy. Degas i Matisse wielokrotnie uwieńczali na płótnie tutejsze klify i ich okolice. Francuski pisarz Guy de Maupassant przyrównał Porte d'Aval do słonia zanurzającego trąbę w morzu. Latem Alabastrowe Wybrzeże odwiedzają tłumy turystów, ale zimą można w spokoju podziwiać fale rozbijające się o ściany klifów.





Źródło: "501 najwspanialszych cudów natury"